یکی من، یکی من

دل نوشته

خواب

میگم شاید این دوباره بودنت خواب و رویا بوده

شاید از عشق زیادت توهم زدم

شاید اون صحبتها و دیدارها رویا بوده

شاید دیدنت پشت پنجره

دیدن چشمات

نزدیکت بودنه

همشون خواب و رویا بودن و الان بیدار شدم و دیگه اون خواب شیرین تموم شده

خدااااااا

غریبه ی آشنای منو، تلخترین شیرین منو سفت و محکم تو بغلت نگهدار

حتی نذاری غم داشته باشه

خم به ابروش نیاد

دلش نگیره

صداش نلرزه

بیخواب نشه

کابوس نبینه

من برای تک تک اتفاقایی که میتونه حالشو بد کنه میتونم هزار بار براش بمیرم

خدااااا تا کی میخای بازیم بدی.... ‌

طاقت ندارماااا

امشب بدجور بیقرار و بی تاب و داغونم....

بی نام
پنجشنبه بیست و هشتم آبان ۱۴۰۵
17:54

دیدار

اومدم سر قرارهای هفتگی

قبلا میومدم، بی توجه به ساعت، بی توجه به آدما، پر از صبر و انتظار، پر از شدق و اشتیاق

فقط برای دیدنت از دور

این بار اما

پر از غم، پر از دلتنگی، مگه میشه راحت گذشت از اینجا.....

با چشمان خیس و اشکبار، با صدای آهنگ داد از جدایی، نگاه میکنم

همه ی اون لحظه ها مثل یک عکس از جلوی چشمام میگذرن

با خاطرات ۴ سال، ۱۲ سال زندگی کردم....

پر از حس بد دور انداخته شدن، عشق یکطرفه

حالا باید یک عمر سر کنم با خاطرات یکی دو ماهه ولی با حس خوب دوست داشته شدن، مهم بودن، اولویت بودن

راحت میشد خاطرات ۴ سال رو گذاشت کنار، چون تهش به دلم میگفتم دوستت نداشت و رفت، اون موقع دلم بحال خودم میسوخت، میتونستم متفر باشم از کسی که انتخابش من نبودم

اما حالا تا آخر عمر باید حسرت بخورم

حسرت اینکه توهم منو دوست داشتی و نشد که بشه

امیدوارم طاقت بیارم، حالم بده

داد از جدایی

بی نام
پنجشنبه بیست و هشتم آبان ۱۴۰۵
17:34

دلتنگی

پنجشنبه است و مثل همیشه دلتنگم

خب متاسفانه کسی یا جایی رو ندارم جز اینجا که بخام حرفامو بگم

حرفایی که به هیچکس نمیشه گفت، هیچکس نمیتونه درک کنه

بعضی عشقها غیرقابل باورند، مثل عشق من

شاید اگر داستانش رو یه کتاب بنویسن، خیلیا باورشون نمیشه که این یه داستان واقعیه، نه فقط یه کتابی که نویسنده از ذهنش نوشته

نمیشه بعضی حسها رو توصیف کرد

دایره لغات زبان فارسی هم پیشش کم میاره ک کلمه ای واسش پیدا نمیشه

حسهایی مثل عشق، دلتنگی، احساس، غم از دست دادن

وقتی یکیو از دست میدی، وقتی خاکش میکنی همه چیزا باهاش خاک میشن... نه میتونی دیگه باهاش حرف بزنی، نه میتونی ازش چیزی بشنوی، تمام احساست هم بعد از ۴۰ روز فروکش میکنن ولی وای به اون وقتی که هست ولی نیست، داریش ولی نداریش، میخایش ولی نمیشه، یه جایی از وجودت درد میکنه.... نمیدونی کجاست ولی یه درد غیرقابل تحمل

نه میشه اشک ریخت هروقت دلت خواست، نه میشه تنها شد و زار زد، نه میشه حتی در موردش حرف زد

این درد آدمو روز به روز میکشه، هر روز میکشه

یهو به خودت میای میبینی دوباره جاهایی میری که آخرین خاطرات رو تجربه کردی

مرور میکنی، مرور میکنی، مرور میکنی....

میشکنی، میشکنی، میشکنی

دلت واسه اون احساس تنگ میشه، دلت میخاد فریاد بزنی، زار برنی، ولی....

کاش آدم هیچوقت عاشق نشه، کاش هیچوقت دلتنگ نشه، هیچوقت صبرش لبریز نشه

کاش اگرم عاشقید.... نترسید

خاصیته عشقه.... دیوانگی و مجنونی

نمیفهمی داری چی میگی، چیکار میکنی، اختیاری نداری، عشقت پاکه ولی یهو برچسب خیانت میخوره روش

میبینی پیرشدی و باید تمام خاطراتو عشقو احساست رو با خودت ببری زیر خاک....

کاش آدم هیچوقت عاشق نشه، اگرم شد معشوقش.....

دیگه عشقی وجود نداره.... همه چیز ساخته ی ذهن خود آدماست

ولی تو دنیا یه نفر هست که با همه ی آدمای دیگه ی دنیا فرق داره

آهااااای اون یه نفر.... دارم میمیرم

بی نام
پنجشنبه بیست و هشتم آبان ۱۴۰۵
14:32

بیخوابی

بعضی دردا

مثل یه تیکه شیشه شکسته تو قلبه که هیچوقت نمیشه درش آورد

واسه یه زن گریه کردن آسونه، به هر بهونه ای میشه اشک ریخت

وای به مرد بودن

نمیشه گریه کرد

هیچ بهونه و دلیلی هم واسش نمیشه گفت

اون بغض و اشک لعنتی میشه یه درد عمیق، میزنه به سر و مغز و قلب و وجودت

یهو میبینی تو اوج جوونی، همه مدل دردای یه آدم ۵۰ ساله رو داری و موهات سفید و سفیدتر میشن

حرفایی که نمیشه به کسی بگی میشه ریش و موی سفید

خداااااا خیلی نامردی

بی نام
پنجشنبه بیست و هشتم آبان ۱۴۰۵
3:20

درد

خداااااااااا

درد دارم دررررررررررررد

اون بالا نشستی هیچی حالیت نیست، لعنت به این دنیایی که ساختی

بی نام
سه شنبه بیست و ششم آبان ۱۴۰۵
18:48

آخرین یادگاری

دیدی نماندی پای غم من
بعد از تو یادت شد همدم من
میرقصد آتش دور و بر تو
میسوزد آرام بال و پر تو
«داد از جدایی
بی تو تمام کوچه ها را غم گرفته
امشب کجایی
امشب که این دل از همه عالم گرفته
آرام جانم
دیدی چه کردی با دل بی همزبانم
ای مهربانم
بی تو چگونه با غمت تنها بمانم»
از دوری تو بی تابم امشب
تو خوابی و من بی خوابم امشب
آتش گرفته این قلب پردرد
رفتی و این غم خاکسترم کرد

بی نام
سه شنبه بیست و ششم آبان ۱۴۰۵
11:50

ته خط

دیگه دستهای تو، ازم خیلی خیلی دور شدن
دارم حس میکنم، با یه قلب دیگه جور شدن
نمیبینمت و چشام انگاری که کور شدن

همه قلب منی
حتی وقتی که ندارمت
رو دلم میمونه، که نشد به دست بیارمت
بهت فکر میکنم، باورم نمیشه که ندارمت

بارون میباره، هی تو رو یادم میاره
اینجوری یعنی قراره، برسم ته خط
قلبم آتیشه، بدتر از این مگه میشه
یعنی کی تو زندگیشه، که یهو قیدمو زد

وقتی دلم تنگ میشه، با غمم چیکار کنم
میگذره این روزا، ولی با شبم چیکار کنم
دلتنگیات آوارن، میریزه روی تنم
هر جای این دنیایی
فقط بیا به دیدنم
فقط بیا به دیدنم

بارون میباره، هی تو رو یادم میاره
اینجوری یعنی قراره برسم ته خط
قلبم آتیشه، بدتر از این مگه میشه
یعنی کی تو زندگیشه که یهو قیدمو زد

بی نام
یکشنبه بیست و چهارم آبان ۱۴۰۵
23:50

خاطرات

دوباره نشستم به دیدن شهرزاد

عجیب خاطراتمو زنده کرد

هیچکس از هیچ چیز خبر نداره

گاهی یه جوری چیده میشه که نمیتونی بفهمی کجای کار هستی

یکی از خود گذشتگی میکنه

یکی با خودخواهی دنبال آینده ی خودش میره

یکی زور میگه و ظلم میکنه

یکی مظلومه و مجبوره سکوت کنه و اطاعت

یادت افتادم.....

دلم پر کشید واسه روزهای بودنت....

واسه از دور دیدنت.....

واسه بیقراری هام

واسه آب شدن قند تو دلم

و دلتنگی دردی عجیب است و غریب

بی نام
یکشنبه دهم خرداد ۱۴۰۵
14:27

قصه ی نا تمام

تا کجا این قصه خواهد رفت، نمیدانم

تا به کی مهرت برون خواهد شد از دل، نمیدانم

تو قصه ی ناتمام زندگی منی

کاش جایی از این قصه را بشود نقطه گذاشت، پایان داد....

گویی این عشق پاک و زلال نقطه ی پایانی ندارد

ترسم این است نکند نقطه ی پایانش مرگی باشد بدون دیدن دوباره ی تو

وای که من چقدر لبریزم از انتظارت

تو و من و این قصه ی نامعلوم...... تا کجا؟ تا به کی؟

نکند تا لحظه ای که باید گفت: آمدی جانم به قربانت، ولی حالا چرا

حسرت دیدارت، دیدار چشمانت....

تو را من چشم در راهم

بی نام
یکشنبه دوازدهم مرداد ۱۴۰۴
17:16

هیاهو

در هیاهوی عبور آدمها، دنبال یه چهره و نگاه آشنا می گردم

نمیدانم کجا بجویم تو را....

مرا میبینی و میگذری.... بدون هیچ نجوا و سخنی، این چه رسمی است که هنوز به آن پایبندی....

و من چه سخت محتاج صدای توام، چه بی صبرانه چشمان انتظار دیدار چهره ات را می کشند و تو....

گذشتی از عشق و گذشتند ثانیه ها، دقیقه ها، ساعتها، روزها، ماه ها و سالها بدون تو.... اما نگذشتند خاطراتت از مقابل چشمانم لحظه ای....

نشسته ام... خیره به پله ها، در همان جایی که تو هستی، همان هوایی را تنفس میکنم که تو به درون وجودت میکشی...

هر کس می‌گذرد ضربان قلبم را بالا می برد....

می نویسم اما تمام حواسم به اطراف است... نکند بگذری و من نبینمت

کاش بیایی و بگذری... قطعا چند ثانیه دیدنت برای من به اندازه ی عمری است.... مرا مست عطر تنت کن، چشمانم را سیراب کن،

تصور کن...

حتی تصورش هم مرا دگرگون می‌کند، ریتم نفسهایم، صدای قلبم، لکنت زبانم، گویی دستانم می‌لرزند و پاهایم سست می شوند

چه سخت است بگذری و من به تو باید به چشم یک غریبه بنگرم

تو غریبه ترین آشنای منی...

بیا و بگذر.... مثل همیشه منتظرم اما این بار در همین نزدیکی

بی نام
یکشنبه بیست و نهم تیر ۱۴۰۴
12:50